KİN, NEFRETİN VÜCUTTA YERLEŞMİŞ HALİDİR.

nsan sosyal bir varlıktır. Başka insanlarla birlikte yaşar. Allahû Tealâ da insanları insanlarla imtihan eder. Bazen toplumdaki herhangi bir insan size haksız bir davranışta bulunabilir. Size kötü davranabilir, sizi üzebilir ve sizi huzursuz edebilir. Arkadan nefsinizdeki intikam afeti harekete geçer ve sizi intikam almaya sevk eder. Ama ya o kişi çok güçlüyse, intikamınızı alamıyorsanız? İşte o zaman intikam hissi içinizde kalır ve kine dönüşür. Kin, alınamamış intikamdır. 

Kin devam ederse strese sebep olur. Stresin bir üst kademesi ise depresyondur. Maskeli depresyon olarak da fiziki hastalıklar şeklinde ortaya çıkar. Aslında insanın başkası için taşıdığı kin, karşısındaki kişiden çok kendisine zarar verir. 

Peki, bir insandan nefret edip etmediğimizi nasıl anlarız? Nefret ettiğimiz kişinin başına bir şey geldiğinde sevinmek veya onun başına bir kötülük gelmesini istemek, nefretin işaretidir. Çünkü sevmemek başka, nefret etmek başkadır. Nefret, sevmemenin ötesindedir. İnsan affetmediği her kişiyi, her olayı kendi içinde taşır. O olay belki çoktan geride kalmıştır ama insan onu içinde yaşatmaya devam eder. Böylece başkasının yaptığı o negatif davranışın yükünü kendi sırtında taşımış olur.

Bir öğretmenin öğrencileriyle yaptığı bir deney bu durumu çok net anlatmaktadır. Öğretmen, öğrencilerinden birer boş torba ve bir torbada patates getirmelerini ister. Kendilerine karşı yapılan ve affetmedikleri her davranış için o kişinin ismini bir patatese yazıp boş torbaya koymalarını söyler. Aradan iki üç hafta geçer. Başlangıçta boş olan torbalar patateslerle dolar.
Öğretmen, öğrencilerine her gün bu torbayı taşımalarını da söylemiştir. Böylece öğrenciler, affetmedikleri insanların isimlerini taşıdıkları gibi onların yükünü de her gün taşımaya başlarlar. Üstelik patatesler zamanla bozulur ve kötü kokular çıkarmaya başlar.

Oysa akıl sahibi bir insan için tercih bellidir: Affetmek… Affetmediğiniz kişiler her gün sırtımızda bir yük olarak ağırlaşırken, affettiğiniz zaman hafiflersiniz; o kişi için hayatınızda yeni, beyaz bir sayfa açarsınız.

Yunus Emre'nin şu beyti insanın gerçek düşmanının kim olduğunu çok güzel anlatır:
“Düşmanımız kindir bizim,
biz kimseye kin tutmazız,
ağyar (düşman) bile dosttur bize.”

Kin ve nefret, nefsin afetlerindendir. Öyleyse insanın asıl mücadelesi başka insanlarla değil, kendi nefsiyledir.

91/ŞEMS-9: “Kim onu (nefsini) tezkiye etmişse felâha (kurtuluşa) ermiştir.”

Nefsin kalbindeki afetler azaldıkça kin, intikam ve öfke gibi afetler de azalacaktır. Onların yerini sevgi ve sevgiye bağlı hasletler (hoşgörü, diğerkâmlık, affedebilmek vb.) alacaktır.

Nefsin tezkiyesi ise zor bir şey değildir, çünkü Allah’ın yardımı ile gerçekleşir. Bu yardım ise sadece kalpten bir dilekle aktive olur. Ruhumuzu yaşarken Allah'a ulaştırmayı dilemekle…

Bu dileğin kalbimizde oluşması ile Allah bizim nefs kalbimizde birçok değişiklikler yaparak Allah’ın nurlarını kalıcı olarak alabilmemiz için vücudumuzu hazırlar ve bizi muhakkak nefs doktorumuza ulaştırır. Bundan sonrasında da hem nefs doktorumuzun verdiği eğitim ve reçetelerle hem de “Allah” zikrimizi devamlı arttırarak adım adım nefs afetlerinden kurtuluruz.
Nefsin afetlerinin yok olma oranına göre de insanın başka birine kin ve öfke duyması gittikçe yok olacaktır.

Sevgi mutluluğu meydana getirir. Nefret mutsuzluktur. Kin mutsuzluktur. Öyleyse toprağa (etrafımıza) nefret, kin ve öfke tohumlarını atmayalım. Sevgi tohumunu atalım. Bizden etrafımıza ulaşan şey sevgi olsun.

Biz sevgimizi hissettirelim. Çünkü sevgi merdiveni Allah'ın merdivenidir; yukarıya doğru çıkartır. Nefret merdiveni ise şeytanın merdivenidir; insanı aşağıya doğru indirir. Bize nefret ulaşsa bile sevgimizden vazgeçmeyelim. Bize kinle yaklaşana sevgiyle karşılık verelim. İntikam duygusunun tamamen dışında kalalım. Pozitif davranışlarla yaklaşalım. 

Öyleyse seçim bizimdir. Kin mi taşıyacağız, sevgi mi? Nefret mi ekeceğiz, sevgi mi? Ve bu afetlerden kurtulmak için Allah’ın dostluğunu mu tercih edeceğiz, yoksa dünya hayatının sunduklarını mı?

Allah razı olsun.