PROBLEMLERİN KAYNAĞI NEFSİN AFETLERİDİR

Dünya üzerindeki problemlerin bireysel olarak kaynağına baktığımızda, nefsin afetlerini görüyoruz. Bunu izah etmek için insanın yaratılışına ve iç dünyasına beraberce bakalım.
Allahû Tealâ, Hicr Suresinin 26. âyet-i kerimesinde insanın bir fizik bedenle halk edildiğini ifade ediyor (Hicr-26). Ama bu fizik bedenin yanı sıra, aklı besleyen iki vücudumuz daha var: Birisi nefsimiz, diğeri ruhumuz. Allahû Tealâ Kendi Zat’ından bize ruh üfürmüş (Secde-9). Ve bizi bir nefsle de dizayn etmiş (Şems-7).
Ruhumuz, 19 hasletle mücehhez olarak bize üfürülmüştür. Nefsimizde ise ruhun hasletlerinin tam tersi olan 19 grup negatif özellik vardır: Kin ve nefret, küfür, yalan, zulüm, haset, cehalet, cimrilik, öfke ve gayz, isyan, sabırsızlık, kibir ve gurur, hırs ve şehvet, nankörlük, dedikodu, zan, iptilalar (kötü alışkanlıklar), vefasızlık, mürailik, fitne fesat.
Bu 19 grup afet, Allah’ın bütün emirlerine karşı çıkan, Allah’ın emirlerini yapmak istemeyen ve yasak ettiği fiilleri işlemek isteyen bir hüviyettedir. İşte insanın iç dünyasında yaşadığı çatışmaların ve dış dünyasında karşılaştığı problemlerin temelinde bu afetler bulunmaktadır. Şeytan, devamlı nefsin afetlerine tesir ederek kişinin kendi istikametinde karar almasını sağlamaya çalışır. Kişiye bir zorlamada bulunamaz, yalnızca davet eder.
İşte sevgili kardeşlerim, vücudun kumandanı olan akıl hangi ortamda şuur kazanmışsa o ortama göre hükümlerini verir. Ya ruhun talebini kabul eder, ruhun dediğini yapar. Ya da nefse izin vererek nefsin dediğini yapar. Eğer aklınız Allah’ın bütün emirlerinin yasaklandığı, yasak ettiği her şeyin de serbest bırakıldığı bir ortamda şuur kazanmışsa hep nefsin dediklerini gerçekleştirecektir. Bu sebeple de kişi devamlı huzursuz ve mutsuz bir hayat yaşayacaktır. Ne zaman kişi Allah’ın yasak ettiği bir fiili işlemişse, Allahû Tealâ’dan ona gelecek olan şey mutluluk değil, azaptır. Bu kişi iç dünyasında da dış dünyasında başka insanlarla olan ilişkilerinde de Allah ile olan ilişkilerinde de huzursuz ve mutsuzdur.
Hz. Ömer (R.A) diyor ki: “Şaşarım o insanı ki Allah’ı biliyor ama isyan ediyor.”
İsyan eden nefsimizdir. Nefs isyan edince şeytana itaat etmiş olur.
İlk insan Hz. Âdem (A.S)’a Allahû Tealâ emrediyor ki: "Şeytan sana apaçık bir düşmandır ve bu ağaçtan yeme.” Ama iblis nefsinin afetlerini kullanarak onu ikna ediyor ve yasağı çiğniyor. 
İnsanların baş düşmanı şeytan da kendi nefsi sebebiyle Allah’a asi geldi sevgili kardeşlerim. Nebîler Sultanı Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V.) Efendimiz buyuruyor ki: “Kibirden sakının. Kibir sebebiyle şeytan, şeytan-ı aleyhillâne oldu.”
Allahû Tealâ Bakara Suresinin 30. âyet-i kerimesinde yeryüzünde bir halife yaratacağını söylüyor. Yeryüzünün halifesi, Allah’ı temsil eden, Allah’ın katında en üst seviyedeki makama sahip olan varlık, eşref-i mahlûkat olarak insandır.
Melekler, iradelerinin Allah’a bağlı olması sebebiyle Allah’a itaat ediyorlar. Ama iblis emre itaat etmiyor ve kibirleniyor, nefsine tâbî olması sonucu kâfirlerden oluyor.
Resûlullah (S.A.V.) Efendimiz hadisinde diyor ki: “Hasetten sakının. Haset sebebiyle Kâbil, Hâbil’i öldürdü.”
Yeryüzünde ilk kan dökülmesi, insanlar arasındaki anlaşmazlık ve problem, Kâbil’in Hâbil’i öldürmesi olayıdır. Kâbil, “Benimki benim, seninki de benim.” diyor. Ve sonuçta kardeşinin başarısına, Allah’a yakınlığına tahammül edemeyen Kâbil, öz kardeşini öldürüyor. Tüm bunlara sebep olan haset, nefsin afetlerinden biridir.
İşte sevgili kardeşlerim, insanın iç dünyasında bulunan nefsin afetleri, yalnızca kişinin kendi huzurunu bozmakla kalmıyor; başka insanlarla olan ilişkilerinde de problemlere yol açıyor. Kibir, haset, öfke, kin ve nefret gibi afetler, insanlar arasındaki anlaşmazlıkların ve çatışmaların temelinde yer alıyor.
Allahû Tealâ ister ki bütün insanlar nefslerindeki bütün afetleri yok etsinler, yerine Allah’ın fazilet nurlarını yerleştirsinler. Böylece iç dünyalarında, dış dünyalarında ve Allah ile olan ilişkilerinde kaostan, problemden kurtulsunlar ve sulh-sükûn içinde, huzur içinde bir hayat yaşasınlar.
İşte bunu gerçekleştirebilmeniz bir tek dileğinize bağlıdır: Ölmeden evvel kalben Allah’a ulaşmayı dilemenize. Dilerseniz Allahû Tealâ derhâl harekete geçer ve size Rahîm esmasıyla tecelli eder. Bu tecelliyle siz, irşad makamını gören, işiten ve onun sözlerini idrak eden birisi haline gelirsiniz. Mürşidinize tâbî olduğunuz zaman zikre başlarsınız. Zikirle gelen nurlar, nefsin kalbindeki afetleri temizleyen yegâne vasıtalardır. Allah’tan gelen nurlar nefsimizin kalbine girdikçe afetler nefsin kalbini terk etmek mecburiyetindedir. Ve şeytan, artık afetler olmadığı için size hiçbir tesirde bulunamaz, sizi mutsuz ve huzursuz kılamaz.
Öyleyse sadece Allah’a ulaşmayı dilediğiniz için Allah’ın sizi Kendisine dost yapması söz konusu. Allah’ın size cenneti nasip etmesi söz konusu. Ruhunuzu Allah’a teslim etmenizi mutlaka gerçekleştirmesi söz konusu. Öyleyse Allah ile olan ilişkilerinizde Allah’ı hep yanınızda bilin. O sizden yana. O sizin mutluluğunuzdan yana. Allah’a ulaşmayı dileyin ve nefsinizden kaynaklanan bütün problemlerinizden kurtulun. 
Allah razı olsun.